Рӯзҳои ид дар тирамоҳи офтобӣ дар Анталия – бо гирдигарди маҳаллӣ

Ман ба истироҳати ором дар Туркия, ба таври мушаххас дар Алания, дар моҳи октябр ё ноябр, ба нақша гирифтаам. Ман дар он ҷо таваллуд шудаам ва шаҳр ва атрофи онро хеле хуб медонам – инчунин бисёр ҷойҳои зебо ва кам маълумро, ки аксар вақт сайёҳон онҳоро нодида мегиранд. Дар ин вақт обу ҳаво ҳанӯз гарм аст, баҳр ором аст ва атмосфера барои истироҳат, сайру гашт ва саёҳатҳои хурд мувофиқ аст. Ман метавонам ҳама чизро дар маҳал танзим кунам – манзил, интиқол ва фаъолиятҳо. Шумо танҳо бояд барои чиптаҳои тайёраи худ ғамхорӣ кунед, ман боқимондаро ба зиммаи худ мегирам. Ман ҳамсафари ҷолиб ва кушодро (зани афзалтар) меҷӯям, ки ба офтоб, фарҳанг ва табиат ҳавас дорад. Бе тамокукаш идеалӣ хоҳад буд. Ошпазии гиёҳхорӣ мумкин аст, аммо ҳатмӣ нест. Агар шумо хоҳед, ки Аланияро аз ҷониби дигар дарк кунед, танҳо тамос гиред – ман аз паёми шумо хушҳол хоҳам шуд!